Archive for category: Kultura

 

Wzięły w nim udział trzyosobowe drużyny z 7 szkół podstawowych powiatu legionowskiego, które rozwiązywały test wiedzy o bezpieczeństwie.

Zgodnie z tegorocznym regulaminem test był rozwiązywany drużynowo. Składał się z 20 pytań i zadań, wśród których były między innymi pytania o ogólnopolskie numery telefonów zaufania dla dzieci i młodzieży, obowiązkowe wyposażenie roweru, prawidłowy sposób przechodzenia przez jezdnię, zachowania świadczące o cyberprzemocy, stopnie policyjne oraz udzielanie pierwszej pomocy przedmedycznej.

Po podsumowaniu wyników testu okazało się, że drużyna ze Szkoły Podstawowej w Izabelinie w składzie: Aleksandra Pieśćkiewicz, Lena Stankiewicz, Karolina Bartosiak, uzyskała najwięcej, bo 27 punktów. Zwycięska drużyna będzie reprezentowała powiat legionowski w etapie finałowym.

Na zakończenie, oprócz policyjnych gratulacji i dyplomów dla wszystkich drużyn, uczestnicy otrzymali nagrody ufundowane przez lokalne samorządy powiatu legionowskiego. Nagrody wręczyli Komendant Powiatowy Policji w Legionowie nadkomisarz Paweł Piasecki oraz Dyrektor Zespołu Szkolno – Przedszkolnego nr 2 w Legionowie Dorota Kuchta.

Wszystkim uczestnikom konkursu serdecznie gratulujemy!

Inwestycja realizowana jest w ramach Indykatywnego Wykazu Indywidualnych Projektów Kluczowych dla Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego 2007-2013, współfinansowanego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Stanowi dokończenie budowy opaski sanitarnej Jeziora Zegrzyńskiego. Koszt inwestycji to blisko 8,6 mln złotych, dofinansowanie wyniesie 81% poniesionych kosztów.

W ulicy Głównej realizowane są prace w rejonie ośrodka Allianz i w sąsiedztwie ogródków działkowych. Kładzione są tam kanały grawitacyjne, w ul. Radzymińskiej prace zostały już zakończone. W rejonie ośrodka Allianz i na parkingu ośrodka Promenada zbudowano zbiorniki przepompowni. Kolejna przepompownia powstanie w rejonie ogródków działkowych.

Zakończenie robót w ulicy Głównej planowane jest w końcu czerwca.

Po zakończeniu inwestycji ścieki skierowane zostaną do istniejącej przepompowni w Białobrzegach, a następnie poprzez opaskę kanalizacyjną do oczyszczalni w Orzechowie.

Uroczystości rozpoczęła msza święta w intencji Ojczyzny w kościele Niepokalanego Poczęcia NMP w Nieporęcie. Nabożeństwo koncelebrowali księża proboszczowie Jerzy Sieńkowski i Dariusz Skwarski, ksiądz kanonik Zbigniew Brzozowski i ksiądz wikariusz Jacek Turek. Mszę uświetniła obecność pocztów sztandarowych: Batalionu Dowodzenia Dowództwa Wojska Lądowych, Związku Kombatantów RP i BWP Koła Powiatowego w Legionowie, Ochotniczej Straży Pożarnej z Kątów Węgierskich, Wólki Radzymińskiej i Nieporętu, Gimnazjum im. Bohaterów Bitwy Warszawskiej 1920 roku w Stanisławowie Pierwszym, SP im. B Tokaja w Nieporęcie, SP im. Wojska Polskiego w Białobrzegach, SP im. 28. Pułku Strzelców Kaniowskich w Wólce Radzymińskiej, SP im. Wandy Chotomskiej w Józefowie oraz Szczep 14. Drużyn Harcerskich i Gromad Zuchowych Nieporęt. Obecni byli zaproszeni goście, m.in.: szef Sztabu 9. Brygady Wsparcia Dowodzenia Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych w Białobrzegach płk Mieczysław Żurawski, Wicestarosta Powiatu Legionowskiego Robert Wróbel, przedstawiciel Marszałka Województwa Mazowieckiego Adama Struzika – Przemysław Cichocki, przedstawiciele Związku Kombatantów RP i BWP z Prezesem płk. Kazimierzem Przymusińskim, Zastępca Komendanta Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Legionowie bryg. Arkadiusz Pich, Komendant Komisariatu Policji w Nieporęcie komisarz Rafał Trzaskoma, radni powiatowi, radni i sołtysi z gminy Nieporęt, przedstawiciele stowarzyszeń oraz mieszkańcy.

W następnej części uroczystości, która odbyła się na Placu Wolności, udział wzięła Kompania Reprezentacyjna Wojsk Lądowych z Batalionu Dowodzenia Dowództwa Wojska Lądowych pod dowództwem podporucznika Mariusza Wiewióra. W przemówieniu wójt Maciej Mazur mówił o wartości ideowej Konstytucji 3 maja, która przerodziła się w testament moralny dla przyszłych pokoleń. Miłość do ojczyzny, która legła u podstaw jej uchwalenia, okazała się wartością trwałą i niezmienną na przestrzeni wieków. Sprawiła, ze pragnienie wolności nigdy w Polakach nie umarło, a próby jej odzyskania nigdy nie zostały zaniechane. Wielkim orędownikiem tej wolności był Ojciec Święty Jan Paweł II, którego kanonizacji byliśmy niedawno świadkami i uczestnikami.

Przy akompaniamencie werbli delegacje złożyły kwiaty przy pomniku pod Dębem Wolności, a część oficjalną zakończyła defilada Kompanii Reprezentacyjnej Wojsk Lądowych z Batalionu Dowodzenia Dowództwa Wojska Lądowych.

Wysłuchaliśmy również występu chóru „Echo Nieporętu”, który zapewnił oprawę artystyczną mszy świętej, a następnie zaprezentował wiązankę pieśni patriotycznych.

Zapraszamy do obejrzenia galerii z uroczystości

Z uwagi na długość – ok. 140 km – Szlak „Polski Walczącej” został podzielony na trzy trasy. Oznaczoną kolorem zielonym prezentowaliśmy w marcu. Zapraszamy do zapoznania się ze szlakiem czerwonym – północnym.

Na szlaku czerwonym każdy turysta znajdzie coś dla siebie: miłośnicy przyrody i pięknych krajobrazów docenią piękne widoki pól, łąk i rezerwatów, zainteresowani lokalną historią zapewne chętnie obejrzą forty w Dębem i Zegrzu, pamiątki po Radziwiłłach i Krasińskich oraz zwiedzą kościół w Woli Kiełpińskiej. Trasę można przebyć zarówno pieszo, jak i rowerem.

Na szlak czerwony wyruszamy z ronda w Wierzbicy, przy którym stoi przypominająca walki powstania styczniowego kapliczka z 1863 r. Podążamy w kierunku Serocka.

Serock – jedna z najstarszych miejscowości na Mazowszu. Pierwsza zachowana wzmianka pochodzi z 1065 r. W XI – XIII w. istniał tu gród, zwany wtedy Szyroczec, sprawujący kontrolę nad drogami wodnymi Narwi i Bugu. Serock jest miastem od 1417 r.

Pierwszym obiektem, który odnajdujemy w granicach Serocka, jest znajdujący się na terenie ośrodka „Narew” żydowski cmentarz. Kirkut możemy zwiedzić jedynie po uprzednim uzyskaniu zgody administratora. Kolejnym obiektem na trasie są okalające boisko Wały Napoleońskie.

Wały Napoleońskie są dobrze zachowanym bastionem ziemnym. Pochodzą z 1811 r. Budowa twierdzy w Serocku wiązało się z napoleońską koncepcją budowy trójkąta fortyfikacji: Warszawa−Serock−Modlin. Umożliwiały one osłonę koncentracji armii i obronę przepraw na Narwi. Napoleon wydał rozkaz o rozpoczęciu prac budowlanych w Serocku i w pozostałych twierdzach trójkąta w 1807 r. Z tego okresu zachowały się ziemne umocnienia między ulicami Napoleońską i Zdrojową. Do marca 1811 r. twierdza w Serocku została powiększona. Dzięki przekazom pamiętnikarskim generała Caulaincourta oraz por. Stanisława Dunin-Wąsowicza wiemy, że cesarz Napoleon I zatrzymał się na postój w Serocku 10 grudnia 1812 r. podczas odwrotu spod Moskwy i oglądał umocnienia twierdzy.

Opuszczając Wały Napoleońskie kierujemy się w stronę centrum Serocka. Docieramy do kościoła. To najstarszy zabytek architektury w powiecie legionowskim wybudowany w latach 1524–1530, w stylu późnogotyckim. W okresie Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego kościół służył stacjonującym tu oddziałom wojsk polskich. Po zwiedzeniu świątyni udajemy się na oddalony o 200 m, wybrukowany w latach 1846-48 rynek. Znajdujemy tu, na ścianie ratusza, tablicę poświęconą pamięci poległych i pomordowanych mieszkańców Serocka. Nieopodal znajduje się również miejsce po synagodze z przełomu XIX i XX w. oraz kamienicy, w której podczas bombardowania w 1939 r. zginęło ponad 50 osób. Trasa biegnie obok domu Konrada Bocka, polskiego patrioty niemieckiego pochodzenia, który zginął stracony przez hitlerowców w publicznej egzekucji. Jego los podzieliło dwóch synów – Lubomir zginął jako żołnierz angielskich sił powietrznych, Ryszard został rozstrzelany przez radzieckie NKWD w Charkowie. Szlak prowadzi nas w kierunku serockiego cmentarza.

Serocki cmentarz założono w 1806 r. W okresie Królestwa Polskiego byli tu chowani weterani wojen napoleońskich. Uwagę zwraca jeden z największych pomników przy grobie, w którym spoczywa „pułkownik inżynieryi zasłużony na placu boju w swojem czasie i nagrodzony wielu orderami” – Adam Bogusławski (1785−1872). Cmentarz kryje także szczątki żołnierzy polskich, którzy polegli podczas walk z bolszewikami oraz kampanii wrześniowej 1939 r. Tutaj pochowano również saperów, którzy zginęli w 1945 r., w Serocku, w tracie usuwania min. Na cmentarzu złożone są również szczątki ofiar egzekucji dokonanej przez hitlerowców 28 lutego 1941 r., kiedy w pobliskim wąwozie hitlerowcy rozstrzelali 21 osób.
Na cmentarzu znajduje się grobowiec właścicieli dóbr zegrzyńskich − Radziwiłłów. Spoczywa w nim m.in. por. Konstanty Radziwiłł, oficer AK ps. Korab, który po walkach powstańczych został rozstrzelany przez hitlerowców we wrześniu 1944 r. Jego szczątki zostały odnalezione dopiero w maju 1969 r. na terenie zegrzyńskiego garnizonu. Znajdują się tu również groby uczestników konspiracji niepodległościowej, żołnierzy AK i Ruchu Oporu Armii Krajowej oraz konspiracji młodzieżowej.

Opuszczając cmentarz kierujemy się w stronę skarpy, przy której, na prywatnej posesji znajduje się miejsce, gdzie w 1941 r. hitlerowcy rozstrzelali 21 młodych patriotów z organizacji „Gotów”. Następnie, idąc ul. Rybaki, mijamy posesję, w której gościł i malował Pablo Picasso. Szlak doprowadza nas do niedostępnego dla turystów rezerwatu Jadwisin, na terenie którego stoi pałac Radziwiłłów z 1898 r. Podążamy brzegiem Jeziora Zegrzyńskiego do miejsca po dworku dramaturga Jerzego Szaniawskiego. Potem kierujemy się w stronę Zegrza. Za ogrodzeniem Centrum Szkolenia Łączności i Informatyki znajduje się miejsce śmierci Konstantego Radziwiłła.

Zegrze – w XIII w. było książęcą wsią będącą nadrzeczną osadą handlową. Gościł tu Stanisław August Poniatowski. W 1890 r. teren ten został sprzedany Rosjanom, którzy wybudowali na nim twierdzę. Składały się na nią 2 połączone wałem forty, prochownie oraz ponad 100 budynków koszar. Obecnie również jest to teren wojskowy; zwiedzać możemy go tylko za zgodą dowództwa.

Opuszczając Zegrze kierujemy się w stronę Dosina i Ludwinowa Zegrzyńskiego. Przez pola i niewielkie zagajniki docieramy do cmentarza w Woli Kiełpińskiej, który co prawda został wytyczony w 1893 r., ale chroni nagrobki znacznie starsze. XIX-wieczne pomniki znalazły się tutaj po przeniesieniu z zegrzyńskiej nekropolii zajętej pod budowę carskiej twierdzy. Wśród nich wyróżniają się ciekawe architektonicznie nagrobki administratorów dóbr zegrzyńskich, m.in. w kształcie złamanej kolumny – Antoniego Xsiężopolskiego. Wśród pochowanych na cmentarzu wymienić należy także uczestnika powstania styczniowego Feliksa Janickiego oraz żołnierza AK Leszka Wnęka – kawalera Krzyża Virtuti Militari. W Woli Kiełpińskiej znajduje się również zbiorowa mogiła żołnierzy Wojska Polskiego, poległych we wrześniu 1939 r. Po opuszczeniu cmentarza, podążając w kierunku północnym docieramy do kościoła parafialnego pw. św. Antoniego z Padwy.

Kościół w Woli Kiełpińskiej jest jednym z ciekawszych przykładów XIX-wiecznej architektury sakralnej w powiecie legionowskim. Jednonawowy kościół wzniesiony został w latach 1894−1899. We wnętrzu kościoła na uwagę zasługują m.in. przeniesione z kościoła w Zegrzu dwa rokokowe epitafia Krasińskich z XVIII w. Kolejne pochodzą z XIX w., m.in. oboźnego Kazimierza Krasińskiego, marszałka Sejmu 1782 r., jego syna – kasztelana senatora Józefa Wawrzyńca, uczestnika wojen napoleońskich, a w powstaniu listopadowym dowódcy 1. Pułku Gwardii Narodowej Warszawskiej oraz jego wnuka – Stanisława, oficera w Powstaniu Listopadowym, odznaczonego Krzyżem Złotym Virtuti Militari.
Na zewnętrznej ścianie kościoła, przy głównym wejściu, znajduje się pamiątkowa tablica ufundowana przez okoliczną ludność 11 listopada 1928 r., dla uczczenia rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości.

Z kościoła kierujemy się na zachód, wkraczamy do Lasów Serockich, których sercem jest chroniący ponad 160-letnie drzewostany Rezerwat Zegrze. Trasa prowadzi nas w okolicy carskiego betonowego fortu Dębe. To jeden z lepiej zachowanych obiektów rosyjskiej sztuki fortyfikacyjnej w powiecie legionowskim. Podczas niemieckiego natarcia w sierpniu 1915 r. na fort spadły pociski kalibru 420 mm, pochodzące z największych ówcześnie dział na świecie. Umocnienie było wykorzystane również później, tym razem przez Wojsko Polskie. W sierpniu 1920 r. wsparło polską linię obrony przeciw atakom bolszewików. Także w czasie kampanii wrześniowej 1939 r. w Dębem kwaterowały polskie oddziały.
Po zwiedzeniu fortu kierujemy się na zachód, docieramy do drogi nr 632, którą podążamy na południe. Naszą podróż szlakiem czerwonym kończymy w okolicy zapory w Dębem. Budowla, której budowę ukończono w 1963 r. ma wysokość 35 m, czyli dorównuje nią 11-piętrowym wieżowcom. Warto zwiedzić również ten interesujący obiekt.

Realizacja projektu odbywa się w ramach Programu Operacyjnego „Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013” w ramach środka 4.1. Rozwój obszarów zależnych od rybactwa z wyłączeniem realizacji operacji polegających na funkcjonowaniu lokalnej grupy rybackiej (LGR) oraz nabywaniu umiejętności i aktywizacji lokalnej społeczności. Całkowita wartość projektu to 115 303,99 zł z czego wartość dofinansowania wynosi 82 842,05 zł.

Ogólnopolska impreza Triathlon Series od lat cieszy się ogromną popularnością wśród zawodników, którzy pragną sprawdzić swoje możliwości w kombinacji pływania, kolarstwa i biegania. Od ubiegłego roku sponsorem głównym zawodów jest firma Volvo.

Przygotowując tegoroczną rywalizację, organizatorzy poszukiwali nowych miejsc, spełniających warunki zarówno pod względem sportowym, jak i możliwości zapewnienia bazy noclegowo-gastronomicznej uczestnikom oraz widzom. I tak na mapie zawodów pojawiła się gmina Nieporęt, mająca odpowiednią infrastrukturę i malownicze trasy, wręcz wymarzone dla miłośników triathlonu. Oznacza to aktywne włączenie się Urzędu Gminy Nieporęt w organizację i zabezpieczenie przebiegu zawodów, zapewnienie wsparcia ze strony służb porządkowych i jednostek ratowniczych oraz wolontariuszy, którzy pomagać będą podczas imprezy. Połowa lipca to gorący okres – zarówno startowy, jak i pod względem aury. Organizatorzy przewidują, że w nieporęckim etapie Volvo Triathlon Series może wziąć udział od 900 do 1000 uczestników. A że każdy może spróbować swoich sił w tej dyscyplinie sportu, zachęcamy mieszkańców gminy do rozpoczęcia treningów i wzięcia udziału w rywalizacji. Woda i leśne trasy są w zasięgu ręki, a możliwość wyboru dystansu zwiększa szanse na ukończenie triathlonu i wygranie atrakcyjnych nagród!

W każdej z trzech konkurencji są do wyboru dwa dystanse:
– w pływaniu – 1/4 IRONMAN – dystans 950 m oraz 1/8 IRONMAN – dystans 475 m,
– jeździe na rowerze – 1/4 IRONMAN – dystans 45 km, przewyższenie 212 m,
1/8 IRONMAN – dystans 22,5 km, przewyższenie 106 m.

Runda rowerowa poprowadzona jest w 85% w terenie leśnym, dwa przejazdy wzdłuż zabudowań w miejscowości Białobrzegi oraz Beniaminów. Trasa stworzona do bicia rekordów!
W biegu – dystans 1/4 IM to 10,5 km, a dystans 1/8 IM to 5,25 km.

Zawodników obowiązują też określone limity czasowe.
Wszystkie informacje, dotyczące zawodów znajdują się na stronie www.nieporet.pl w zakładce – Ogólnopolski Triathlon Series.

Realizacja projektu odbywa się w ramach Programu Operacyjnego „Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013” w ramach środka 4.1. Rozwój obszarów zależnych od rybactwa z wyłączeniem realizacji operacji polegających na funkcjonowaniu lokalnej grupy rybackiej (LGR) oraz nabywaniu umiejętności i aktywizacji lokalnej społeczności. Całkowita wartość projektu to 115 303,99 zł z czego wartość dofinansowania wynosi 82 842,05 zł.

To jeden z pierwszych tego typu projektów w województwie mazowieckim – dostosowany do potrzeb współczesnego turysty szlak wyposażony nie tylko w ładne tablice informacyjne i kierunkowe, ale również w elektroniczną mapę tras, dostosowaną do mobilnych urządzeń typu smartphone. Również strona internetowa poświęcona Szlakowi „polski Walczącej” posiada przydatne funkcje, jakimi są np. elementy wirtualnego spaceru oraz bezpośredni dostęp do każdego z punktów trasy. Strona proponuje również ułatwienia dla osób niedowidzących – każdy z opisów posiada lektora.

Jako pierwszy prezentujemy Szlak Centralny – zielony, który z powodzeniem można nazwać wojskowym. Spotkamy na nim liczne fortyfikacje i koszary. Poza pamiątkami związanymi z walką Polski o niepodległość Szlak poprowadzi nas wśród atrakcji przyrodniczych i zabytków architektonicznych. W całości (jest podzielony na 4 etapy) ma długość prawie 60 km. Można go przebyć zarówno pieszo, jak i rowerem.

Wędrówkę zaczynamy w Suchocinie, na przystanku PKS. Kierujemy się w stronę Janówka Drugiego, jednak przed tą miejscowością, przed przejazdem kolejowym, zwiedzamy pozostałości fortyfikacji Dzieła nr 10.

Budowę tych dwóch betonowych fortów należących do zewnętrznej linii obrony twierdzy Modlin carskie wojska rozpoczęły w 1912 r. W czasie działań wojennych w 1915 r. nieukończone forty zostały obsadzone przez 19. kompanię Nowogieorgijewskiej Artylerii Fortecznej. Warto pamiętać, że wśród obrońców twierdzy było wielu Polaków z obszaru Królestwa Polskiego, których jesienią 1914 r. Rosjanie powołali pod broń. Betonowe forty do dziś zachowały się szczątkowo w postaci potrzaskanych wybuchami bloków.

Szlak prowadzi nas dalej, do Janówka Pierwszego, gdzie zwiedzamy kolejne fortyfikacje: Fort IV, Fort XVII b i Dzieło nr 9. Pierwszy obiekt niestety nie jest udostępniony; znajduje się w rękach prywatnych. Drugi – stoi na terenie ogródków działkowych, ale łatwo do niego dotrzeć. Trzeci – również w rękach prywatnych, ale jego właściciel chętnie udostępnia teren turystom.

Pozostałości trzech rosyjskich fortów w Janówku należały do zewnętrznego pierścienia obrony Twierdzy Modlin. Umocnienia tworzyły Grupę Forteczną Janówek, podawaną jako przykład nowoczesnych rozwiązań w fortyfikacji carskiej. Grupa składała się ze starszego ceglano-ziemnego Fortu IV z 1887 r. oraz dwóch nowszych umocnień betonowych z lat 1912-1915, tj. Fortu nr XVII i Dzieła nr 9. W połowie sierpnia 1915 r. twierdza Modlin została otoczona przez wojska niemieckie. Obrońcy na wieść o podpisaniu kapitulacji twierdzy wysadzili umocnienia w Janówku w powietrze.

Po zwiedzeniu fortyfikacji podążamy do współczesnego kościoła pw. św. Bartłomieja w Janówku Pierwszym. Na placu przed świątynią znajdują się pomniki poświęcone poległym i zamordowanym na przejściu granicznym oddzielającym Generalną Gubernię od III Rzeszy oraz ofiarom I wojny światowej i wojny z Rosją Radziecką w 1920 r. Następnie trasa prowadzi nas przez miejscowość Góra, gdzie znajdujemy budynek klasycystycznej oficyny i ruiny XVIII-wiecznego pałacu Poniatowskich. Zaraz za tym zabytkiem przechodzimy obok malowniczego jeziora Góra, a następnie łowiska „Okoń”. Docieramy do Krubina, następnie wędrujemy do Olszewnicy Starej, gdzie odwiedzamy Skwer 11 Listopada, na którym stoi pomnik upamiętniający odzyskanie niepodległości w 1918 r. oraz kaplica z 1857 r.

Olszewnica Stara – miejscowość, która zyskała sławę, gdy w 1778 r. książę Stanisław Poniatowski zwolnił z pańszczyzny zamożniejszych włościan ją zamieszkujących. Była to pierwsza na ziemiach Korony reforma uwłaszczeniowa. Wieś rozsławił zarządca tutejszych dóbr książęcych Józef Wybicki, w utworze „Wiadomość z Olszewnicy” i Stanisław Trembecki w poemacie „Polanka”.

Szlak prowadzi nas przez Kałuszyn do Skrzeszewa, gdzie znajdujemy dwa przydrożne krzyże z 1922 r. Następnie docieramy do skrajnych pól Poniatowa, gdzie rośnie potężny dąb „Maciek”. Tutaj również w czasie kampanii wrześniowej 1939 r. funkcjonowało polskie wojskowe lotnisko polowe.

Na przełomie sierpnia i września 1939 r. w dworze w Poniatowie kwaterowali polscy piloci ze 113., 114. i 123. Eskadry Myśliwskiej Brygady Pościgowej stacjonującej na pobliskim lotnisku polowym. W Poniatowie eskadry liczyły łącznie 48 samolotów typu P.11 i P.7. Ich głównym celem było zatrzymanie niemieckich bombowców lecących na Warszawę. Po opuszczeniu Poniatowa przez eskadry IV/1 Dywizjonu Brygady Pościgowej w dniach 5-7 września poniatowskie lotnisko wykorzystane było przez lotnictwo Armii „Modlin”: 152. Eskadrę Myśliwską i 53. Eskadrę Obserwacyjną.

W Poniatowie znajdujemy również ruiny dworu rodziny Grocholskich, który w okresie II wojny światowej był bazą dowództwa 3. batalionu I Rejonu AK. Szlak prowadzi nas do Wieliszewa, jednej z najstarszych miejscowości regionu – najwcześniejsze pisane wzmianki o niej pochodzą z 1254 r. Z walką o niepodległość Polski ściśle związany jest cmentarz wojenny żołnierzy, którzy polegli podczas kampanii wrześniowej 1939 r.

Wieliszewski cmentarz to największa w powiecie legionowskim nekropolia wojenna żołnierzy polskiego września 1939 r. Spoczywa tu około 300 bohaterskich obrońców linii Narwi, głównie z 8. i 20. Dywizji Piechoty. Pierwszych żołnierzy pochowano tu doraźnie w zbiorczej mogile już we wrześniu 1939 r. Ciała pozabijanych żołnierzy miejscowi gospodarze zwozili z okolicznych pól. Dowieziono także zwłoki żołnierzy spoza Wieliszewa – w szczególności z Ryni i Beniaminowa. Natomiast latem 1941 r. dokonano ponownej ekshumacji i pochówku z obrządkiem kościelnym, składając ciała do indywidualnych grobów. Na wieliszewską nekropolię przeniesiono również poległych żołnierzy pochowanych wcześniej w zbiorowej mogile w Poniatowie.

Na wieliszewskim cmentarzu parafialnym możemy obejrzeć pochodzącą z 1834 r. kaplicę, na której zachował się napis „Żona Mężowi”. Podczas okupacji schronienie znalazła w niej rodzina żydowska. W wieliszewskim kościele pw. Przemienienia Pańskiego odnajdziemy tablicę poświęconą żołnierzom AK. Z wieży widokowej świątyni możemy nacieszyć wzrok widokami okolicznych, malowniczych łąk okraszonych kanałami i jeziorkami. Opuszczając Wieliszew kierujemy się w stronę Zegrza Południowego. Nieopodal mostu docieramy do tablicy upamiętniającej Szare Szeregi. Potem szlak prowadzi nas w stronę jednostki wojskowej, przy której znajdujemy tablicę poświęconą tzw. „kryzysowi przysięgowemu”.

13 lipca 1917 r. koszary w Zegrzu Południowym były świadkiem kryzysu przysięgowego w 5. Pułku Piechoty Legionów Polskich, czyli odmowy oficerów złożenia przysięgi wierności cesarzom Niemiec i Austro-Węgier. W następstwie tej decyzji oficerowie zostali internowani w obozie w Beniaminowie, a podoficerowie i szeregowi w Szczypiornie k. Kalisza.

Wychodząc z pętli autobusowej kontynuujemy wędrówkę. Opuszczając Zegrze osiągamy Kwietniówkę, gdzie znajduje się cmentarz cywilno-wojskowy z początku XX w. Następnie kierujemy się w stronę Michałowa-Reginowa, gdzie na prywatnej posesji stoi tablica poświęcona poległemu we wrześniu 1939 r. por. Kazimierzowi Widortowi. Potem szlak prowadzi nas przez lasy w stronę Nieporętu, gdzie w 1831 r., podczas powstania listopadowego starły się wojska polskie i rosyjskie. Po obejrzeniu pola bitwy kierujemy się ku pomnikowi poświęconemu oficerom internowanym w Beniaminowie. Nieopodal znajduje się również cmentarz jeńców radzieckich i miejsce walk AK. Trasa wiedzie nas do fortu w Beniaminowie.

Fort w Beniaminowie stanowi wartościowy przykład carskiej sztuki fortyfikacyjnej. 10 sierpnia 1915 r. wojska niemieckie zajęły fort. Przed wycofaniem się Rosjanie zdążyli wysadzić najważniejsze elementy obronne. Duże znaczenie militarne fort w Beniaminowie pełnił w czasie Bitwy Warszawskiej w 1920 r. Umocnienia bohatersko bronili żołnierze 48. Pułku Strzelców Kresowych. W nocy z 14 na 15 sierpnia 1920 r. bolszewicy podjęli dwukrotną próbę wdarcia się do fortu. W czasie walk obie strony poniosły poważne straty.

Po zwiedzeniu fortyfikacji, mijając wspaniały dąb „Jan Kazimierz”, udajemy się w kierunku Wólki Radzymińskiej. We wsi stoi pomnik lotników polskich, którzy zostali zestrzeleni przez niemieckie messerschmitty 7 września 1939 r. Z kolei przy końcu wsi możemy obejrzeć miejsce bitwy, jaka rozegrała się tutaj w 1920 r. Wydarzeniu temu poświęcony jest również pomnik poległych Strzelców Kaniowskich, który jest ostatnim punktem podróży zielonym Szlakiem „Polski Walczącej”.

Wykorzystano fragmenty z przewodnika „Turystyczny szlak patriotyczny Polski Walczącej” na terenie powiatu legionowskiego.